จบกันไปตั้งนาน  หยุึดนึกถึงได้แล้ว และบ่อยครั้งเหมือนลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไง
เคยเสียใจแค่ไหน หรือจริงๆแค่เสียความเป็นตัวเอง ไปช่วงสั้นๆ ....มันแค่เหมือนเสียใจ

คิดเสมอว่า...วันเวลาจะพัดพาความรู้สึกแย่ให้พ้นผ่านไป  และก็เวลาจะพาความรู้สึกดีๆ กับเรื่องราวหน้าจดจำกลับมา...
จริงๆแล้วเวลาอาจจะเป็นได้แค่ข้ออ้างปลอบใจให้คิดว่า..."ลืมได้"

อะไรคือสิ่งที่เป็นจริงที่เป็นอยู่  ไม่มีใครตอบได้นอกจากตัวเอง....
ยังคิดถึง ยังแอบใส่ใจอยู่ห่างๆ ห่างมาก ยังแอบหวังให้อีกฝั่งก็ยังคิดถึงกัน....นี่แหละความจริงในใจ

....ความจริงในใจไม่เคยมีใครแทนที่ความรู้สึก ที่ฉันยังมีให้เธอ...
เธอยังคงมาวนเวียนอยู่ในความฝันยามค่ำคืน  ให้ฉันเองสับสนในใจ


*คิดถึงนะ  ยังเป็นคนดีของเค้าเสมอนะ... ยังเป็นคนสุดท้ายที่เค้ายังอยากเรียกว่า 'ตัวเอง' นะ
แม้ไม่ได้เป็น 'ที่รัก' ได้เหมือนเมื่อวันนู้น
เป็นแค่คนเก่าคนหนึ่ง ที่เป็นห่วงเสมอและยังนึกถึงตัวเองทุกที..ที่อยู่คนเดียว...คิดถึงนะ*