| apple's profileapzplePhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
02 November วันเวลา.... ข้ออ้างกับ ความจริงในใจจบกันไปตั้งนาน หยุึดนึกถึงได้แล้ว และบ่อยครั้งเหมือนลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไง เคยเสียใจแค่ไหน หรือจริงๆแค่เสียความเป็นตัวเอง ไปช่วงสั้นๆ ....มันแค่เหมือนเสียใจ คิดเสมอว่า...วันเวลาจะพัดพาความรู้สึกแย่ให้พ้นผ่านไป และก็เวลาจะพาความรู้สึกดีๆ กับเรื่องราวหน้าจดจำกลับมา... จริงๆแล้วเวลาอาจจะเป็นได้แค่ข้ออ้างปลอบใจให้คิดว่า..."ลืมได้" อะไรคือสิ่งที่เป็นจริงที่เป็นอยู่ ไม่มีใครตอบได้นอกจากตัวเอง.... ยังคิดถึง ยังแอบใส่ใจอยู่ห่างๆ ห่างมาก ยังแอบหวังให้อีกฝั่งก็ยังคิดถึงกัน....นี่แหละความจริงในใจ ....ความจริงในใจไม่เคยมีใครแทนที่ความรู้สึก ที่ฉันยังมีให้เธอ... เธอยังคงมาวนเวียนอยู่ในความฝันยามค่ำคืน ให้ฉันเองสับสนในใจ *คิดถึงนะ ยังเป็นคนดีของเค้าเสมอนะ... ยังเป็นคนสุดท้ายที่เค้ายังอยากเรียกว่า 'ตัวเอง' นะ แม้ไม่ได้เป็น 'ที่รัก' ได้เหมือนเมื่อวันนู้น เป็นแค่คนเก่าคนหนึ่ง ที่เป็นห่วงเสมอและยังนึกถึงตัวเองทุกที..ที่อยู่คนเดียว...คิดถึงนะ* 19 September สวัสดีวันเกิด...ขอบคุณทุกข้อความทุกเสียงตอบรับ ทุกคำทุกความรู้สึกดีๆ ที่นึกถึงกัน
ขอบคุณ 18 กันยา...
เมื่อวานนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ได้รับความรู้สึกดีๆนะ....
อืม.. ที่ดีๆเราก็จะเก็บไว้ เก็บไว้และเก็บไว้อย่างดี
ที่มันทำให้เสียน้ำตาบ้าง...เราก็จะจดจำว่าร้องไห้ ก็แค่นั้นเอง
ขอบคุณหลายคน... พ่อแม่...พี่น้อง...เพื่อนพ้องน้องพี่...
เมื่อวานนี้เรื่องหนึ่งที่ตอกย้ำมากมายคือคำว่า..คนของเรา..
ตอบได้ชัดว่าคนที่ เป็น 'คนของเรา' จริงแล้วมีอยู่รอบตัว และคนที่ไม่ใช่ของเรา ก็ต้องปล่อยให้เค้าจากไป
...พ่อ กับมี๊... 2คนนี้ของเราชัวร์ไม่ต้องคิด... เค้าอยู่กับเราและรักเสมอ..
พี่ๆ กับหลานๆ 4 คนนี้ก็คนของเรา แม้อาจจะมีการเป็นเจ้าของร่วมกัน แตไม่ถืออันนี้รับ..และรักได้
เพื่อนดาว เพื่อนนุค เพื่อนกุล ไอพวกนี้ก็ของเรา ...ไม่รู้ล่ะกูเหมา...
 และอีกหลายคนที่อาจไม่ได้เป็น ..ของเรา.. แต่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกดีๆที่มีให้..ขอบคุณค่ะพี่ๆ
แม้จะมีภาคแอบเหงาและเสียจริตบ้างช่วงดึก แต่เราผ่านมันไปได
ขอบใจนะที่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากความรักครั้งสุดท้ายที่เรียก
ใช่..ฉันร้องไห้..เออสารภาพว่าแอบยังรอแกอยู่...
แต่จากนี้ไปคงไม่มีแล้วว่ะ ทราบ และซึ้งดีแล้วคับ
ขอบใจนะ...ไม่โกรธว่ะ... เป็นนางฟ้าไม่เคยโกรธใคร
แค่เกลียดกัน..เท่านั้นเอง
 วันเกิด...นอกจากถามว่าได้อะไรบ้างแล้ว...
ปีนี้ได้ให้อะไรบ้าง นี่เป็นอีกเรื่องที่นึกถึง
ต้องขอบคุณพ่อกับมี๊ที่มีเราบนโลก..ปีนี้พ่อได้ตู้ปลาใหม่เป็นคำขอบคุณ...มี๊ได้เครื่องสำอางหน้าเด้ง...อืมมมมม
นั่นแหละวันเกิด....การได้ให้ ได้ตอบแทน และขอบคุณที่มีเราบนโลก...
..Wishing u 12months of happiness, 52 weeks of fun, 365 days of laughter..
8760 hrs of good luck, 525600 mins of joy....and 31536000sec of success...
HAPPY BIRTHDAY ...apzple... 15 August เป็นไรมากไม๊เนี่ยกู???ก็แค่ฝุ่น ที่ลมพัดมาเข้าตา...
แต่เล่นเอาอยากร้องไห้ทั้งวันเลย..ไม่รู้ทำไม รู้แค่อยากให้น้ำตามันไหล ไม่ต้องมีสาเหตุ แค่ร้องออกไป
ไม่ต้องบ่นพร่ำอะไรกับใคร หรือ เฝ้าระบายอะไรให้ใครฟัง...แม้กระทั่งตัวเอง
คงเพราะมันเป็นเรื่องงี่เง่าเรื่องน้ำเน่าเก่าๆ ที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากฟัง ไม่อยากตอกย้ำไม่อยากเข้าใจ
ไม่อยากเล่าเรื่องเก่าย้อนไปย้อนมา ...ก็แค่อยากร้องไห้
วันนี้ทั้งวันทำตัวนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไร แต่ในใจแม่งน้ำตาไหลเป็นทาง...น้ำเน่าไม๊
เออก็กูแม่งน้ำเน่าไง...
ก็แค่อยากร้องไห้อ่ะ..
ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เก่ง..
บอกแล้วว่าไม่เข้มแข็งพอ..
บอกไปแล้วว่าที่ทำไปก็แค่ไม่อยากให้โลกรู้ว่า..กูอ่อนแอแค่ไหน
เป็นแค่คนคนหนึ่งที่วันนี้มันเหนื่อยจังกับการเดินคนเดียว...
ก็เป็นอย่างนี้ไง...เป็นเจ้าลิงยุ่งๆ ที่รอใครซักคนมาดูแลกันนน
13 August สวัสดีวันแม่สวัสดีวันแม่...
เคยถามตัวเองไม๊ว่าแต่ละปีทำอะไรดีๆเพื่อแม่รึป่าว
บางทีบางอย่างที่ผ่านมามันอาจจะดูเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ในความเล็กน้อย... แค่เราดูแลตัวเองให้ผ่านวันที่ยำแย่มาได้
แค่ได้รู้สึกว่ายืนได้ด้วยตัวเอง...แค่นี้ก็เชื่อเถอะว่าทำให้แม่ได้ภูมิใจเล็กๆกับเราแล้ว
เพราะเราไม่ได้เข้มแข็ง เพราะเราไม่ได้กร้าวแกร่ง หรือเก่งกล้า
เพราะบางครั้งเรายังแอบมีน้ำตา ให้กับเรื่องงี่เง่า
และบ่อยครั้งที่รู้สึกว่าไม่เข้มแข็งเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ยังยืนไหวยังเดินหน้าไปได้
แค่นี้ก็พอทำให้ไม่เป็นภาระกับใครๆก็พอ
...ฉันไม่ได้เก่งกล้า เป็นแค่คนหนึ่งคนที่พยายามจะเดินและยืนหยัดอยู่บนโลกนี้
...ฉันไม่ได้เข้มแข็ง แค่ที่ทำไปก็เพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ
...ฉันไม่ได้ดีไปกว่าใคร ที่ทำได้ทั้งหมดคือดีที่สุดเท่าที่ฉันเป็นและทำได้
... และฉันก็เป็นเพียงคนตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับโลกทั้งใบ ฉันขอแค่มีพื้นที่เล็กๆให้ได้อยู่..ได้หายใจ และเป็นสุขเล็กๆแบบของฉันเท่านี้เอง 22 July นานไปรึป่าววะ????เกือบ 4 เดือนแล้ว....
นานเกินไปรึป่าววะที่ต้องมานั่งจดจำว่า 'อกหัก'
ดูเหมือนจะให้เวลามากเกินแล้ว.. ที่ยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยมีใครอีกคนอยากดูแล...เหลือเกิน
แม้จะไม่ได้คร่ำครวญ -ดูไม่เป็นอะไร อาจจะดูลั๊ลลา...บางที
แต่ก็เป็นบ่อยเหมือนกันนะที่ยังพร่ำตอบคำถามโง่ๆของตัวเอง... คำถามจากวันเก่าเก่าๆ
จริงๆ รู้สึกยังไง... เชื่อไม๊ว่า..ตอบตัวเองไม่ได้
อยากได้คนเก่ากลับมา หรืออยากได้คนใหม่ๆที่เข้ามา หรืออยากให้เป็นคนอื่นๆๆคนต่อไป
ไม่เคยได้คำตอบที่เหมือนกันเลยๆ ซักครั้ง
ถามไปเรื่อย...พอมารู้สึกตัวอีกที....ก็พาตัวเองเดินคนเดียวมาจะครบ 4 เดือนแล้ว
ทุกวันมันยังเดินหน้าต่อไปๆ เดินเข้าสู่ดือน 5 6 7.... แล้วก็เป็นปี เป็นสิบปี และคงกลายเป็นเรื่องเก่า นิทานน้ำเน่าไปเอง
ตอนนี้รู้แค่...อยู่คนเดียวมันเหงาเน๊อะ และอยู่คนเดียวนานๆ บ่อยๆ แม่งโคตรเหงา และ...เริ่มชิน
แต่ว่า.... ถ้าให้อยู่กับคนไม่มีใจ บางคนที่ไม่ใช่...
'ขออยู่คนเดียวเหงาๆดีกว่า'
PS
...ถ้าจะบอกว่ายังคิดถึง ก็แค่คิดถึง ก็คนเคยรักกัน และอาจจะยังรัก...คิดถึงไม่ผิดอะไรใช่ไม๊...
ถ้าจะบอกว่าขอบคุณที่เข้ามา เป็นผู้รับที่ดีที่แต่ไม่มีอะไรตอบแทนให้ ก็เห็นแก่ตัวอ่ะนะ รับได้รึป่าว
วันนี้ยังมองหา ตามหาและยังขอเป็นคนเลือกอีกครั้งและอีกครั้ง และทุกครั้งก็ไม่มีใครว่าอะไรนี่นะ!!!
17 May 'ลม'
ฝุ่นเข้าตา...ล้างออกไปก็หาย
และ
แล้วจะพบว่า..
หายแล้วและ สบายดี!!! 08 May 'Monophobia'
PS... งานนี้ขอบคุณมากมาย..เพื่อนนุค และคณะ สำหรับการให้โอกาสไปแจม ขอบคุณคับ
ขอบคุณเพื่อนนุค(อีกที) เพื่อนดาว ที่เป็นห่วงกรู จริงๆ จะเสียใจกี่ครั้ง..จะเหงาแค่ไหน กูก็รู้ว่ามีพวกเมิงอยู่ (ใช่ป่าววะ).. ขอบใจเจ้าน้องโน๊ต วันเสาร์อุตส่าห์ออกมานั่งบ้าเป็นเพื่อน
และที่สุดแล้วขอบคุณเหล่าต้นเหตุประเด็นทั้งหลาย...ที่ทำให้ได้ไป 'เกาะช้าง' รอบหน้าเราจะไปแบบ..ชิวๆ.. ไปแบบโล่งๆ ฟ้าใสๆ รอหน่อยนะเกาะช้าง... เกาะกูด...เกาะหมาก และหมูเกาะธรรมชาติอื่นๆ ...อย่าเพิ่งเน่าซะก่อนล่ะ 23 April ก็กูอยากไปอ่ะ...อยากไป อัมพวา....
ออกแนวอ่านหนังสือแล้วอินนั่นเอง..เมื่อเดือนก่อนอ่านเรื่องราวของเด็กหญิงในบ้านสวน [ความสุขของกะทิ และ ตามหาพระจันทร์] ด้วยความที่นักเขียนเล่าเรื่องดีมากๆและเห็นภาพมากๆ จนอินสาดดด...อยากไปเที่ยวบ้านสวนซะงั้น...
เฮ้อกูหนอ...จะไปคนเดียวก็ใช่เรื่อง จะชวนเพื่อนไปมันก็ไม่กิ๊บเก๋เท่าไปทะเล อารมณ์ว่าชิวต่างกัน แล้วก็ไม่อยากไปทะเล..แบบว่าเพิ่งไปเสียน้ำตามาหมาดๆ
เดี๋ยวเถอะ ไปคนเดียวฉิบ...ก็กูอยากไปอ่ะ...
p.s ตอนนี้กำลังอ่านเรื่อง taxi ใน NY อยู่ แล้วเดี๋ยวกูจาอิน..เสือกอยากเป็น นิวยอร์กเกอร์ ขึ้นมาอีกจะทำไงเนี่ย
เล่มหน้าสงสัยว่าถ้าอ่านประมาณทิเบต...เนปาล ก็จองตั๋วเครื่องบินเลยละกันนน 14 April 'Fragile'
เรื่องที่งมงายลบมันออกไปซะที
กี่วันแล้วที่เป็นแบบนี้ มองโลกในแง่ดีแค่อีกซักทีหัวใจจะดีรู้ไหม
โลกมันยังหมุนไปอย่ามัวไปเสียใจ หัวใจของเรา
"ในเมื่อคนรักจริงอาจไม่ใช่เขา...ช่างมันช่างมัน"
เก็บใจเอาไว้เถอะนะ ไม่นานก็คงจะลืม
เหนื่อยพอแล้วกับความผูกพัน ทิ้งมันให้เนิ่นนาน
มันก็เท่านั้นให้มันจบไปดีไหม ดอกไม้จะสวยเฉพาะในมือคนที่ชื่นชม ความรักก็เหมือนกัน...มีความหมายเฉพาะในใจคนที่ผูกพัน ต้องการกันอยู่เรื่อยไป
01 April ที่สุดเราก็รู้...
 24 March ซักวันมันจะมีค่า...มากกว่าตัวหนังสือ
'ตัวเอง'
มันนานแค่ไหนแล้วนะกับวันเวลาที่ห่างกัน
มันบ่อยแค่ไหนที่การเฝ้ามองดาวคนเดียวกับน้ำตาของความเหงา
ในค่ำคืนที่โลกทั้งโลกแสนวุ่นวายในเมืองที่ไม่เคยหลับใหล
จะมีแค่คนเหงาๆสองคนมองหมู่ดาวจากคนละที่ถามหาวันเวลาที่ผ่านมา และเฝ้ารอให้ซักวันดาวจะนำทางให้กลับมาได้เจอกันอีกครั้ง
ถ้าการได้พบกันเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นกับคนสองคน
การไม่ได้เจอกันคงเป็นเพียงข้อพิสูจน์ให้ได้คิดถึงกัน
เพียงแต่ว่าการคิดถึงใครซักคนอย่างไร้จุดหมายมันทำให้น้ำตาไหลได้ไม่ยากเลย
เคยมีคนถามว่า...แพ้ระยะทางหรือเปล่า
ระยะทางไม่ใช่ประเด็นหลักหรอกจริงๆแล้ว แต่ความห่างไกลมันทำให้ 'เส้นใยบางๆระหว่างกัน' มันถูกดึงให้ยืดออกไปมากขึ้น มากขึ้น
จนกระทั่งบางคนปล่อยให้เส้นใยที่เหมือนผูกเราไว้ด้วยกันขาดผึงไปต่อหน้า
แล้วสำหรับ 'เรา' ล่ะ มันเป็นเหมือนเส้นด้ายบางๆที่ถูกดึงออกไปไกลมากขึ้น ห่างขึ้นเรื่อยๆ หรือไม่ใช่
วันหนึ่งมันจะขาดไม่มีชิ้นดี หรือมันจะถูกผูกให้แน่นขึ้นกว่าเดิม
................
...เค้าเอง.. 23 March เผื่อว่าใครจะผ่านมาเจอ
คืนนี้ไม่รู้ว่าพระจันทร์จะยังสวยเหมือนเมื่อวันวานหรือป่าว ไม่รู้ว่าอากาศภายนอกจะร้อนหรือหนาว ทุกบรรยากาศมันคงไม่สำคัญอะไรเพียงแค่มีเราอยู่ด้วยกัน... ..หากเพียงแค่มีเธออยู่จริง..
ถ้าการดูดาวบนฟ้าคนเดียวเงียบๆ หรือมองหาพระจันทร์ทุกคืน เป็นอาการของคน 'เหงา'ก็คงใช่ที่วันนี้ฉันคือคนนั้นที่เฝ้ามองหาดาวเหงาๆจากฟ้ากว้างในเมืองใหญ่ คงไม่แปลกอะไรถ้าคนธรรมดาคนหนึ่งจะยอมรับความรู้สึกจริงๆของตัวเอง หรือเพียงแค่ยอมรับในน้ำตาจากความเหงาของค่ำคืน แค่ยอมรับที่จะคุยกับตัวเองให้ซึ้งว่ารู้สึกอย่างไร และ ทำอะไร แค่รับรู้และฟังหัวใจตัวเอง
ทุกครั้งที่ตั้งใจฟังตัวเอง คำถามแรก คือ..รู้สึกยังไง และมักจะจบลงที่ 'ทำไม' แม้ดาวบนฟ้าเป็นแค่เพียงจุดเล็กๆบนฟ้าไกลที่ใครๆต่างเฝ้ามอง เพียงเพื่อหวังว่าจะหาคำตอบใดๆจากดวงดาว หรือฝากคำถามไปกับหมู่ดาว หากเพียงแค่เธอผ่านมาเจอ หากเพียงแค่เธอมองดาวดวงเดียวกัน บางทีคำถามและคำตอบที่อยู่บนนั้นอาจจะทำให้เธอเข้าใจ อาจทำให้เธอใส่ใจ ...แค่เพียงผ่านมา... แค่มีเธออยู่จริงๆ
04 February Hello Valentineseason of love.....
สวัสดีเดือนแห่งความรัก....
เป็นความรู้สีกดีๆนะ ที่อาทิตย์นี้ได้ข่าวว่าต้องได้เตรียมตัวสวยอีก 2 ครั้งเดือนหน้า คือ อาทิตย์ที่ 4 เพื่อนจากมหา'ลัย ธันว์ กะพี่ฝัน เป็นคู่ที่น่ารักๆ เลยล่ะ เพราะตั้งแต่ช่วงเรียนเค้าก็ดูรู้แล้วว่ามีอนาคตกันแน่นอน.....
อีกคู่อันนี้ถ้าว่าจะเร็วก็เร็วอ่ะนะ แต่ก็ 'เจอกันแล้ว' ก็จะกี่วันกี่ปี ถ้ามันใช่ก็ใช่อ่ะ.... โยกะพี่โอ๋ จิงๆ ออกจะเป็นห่วงนิดหนึ่งเพราะคู่นี้รักกันไม่ทันข้ามปี ก็แต่งแล้ว แต่ก็นะมันเป็นเรื่องตัดสินใจของคนสองคนไง เร็ว/ช้า มันก็ไม่ใช่ประเด็นหรอก...
ช่วงนี้เรียกว่า เดินสายไปงานแต่งงานได้เหมือนกัน... เริ่มตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้วงานพี่เอ (ลูกพี่ลูกน้อง) ที่ทำตัวสวยส่วนตัวไป 2 รอบ ที่สระบุรี (บ้านเจ้าสาว)กะที่หัวหิน (บ้านเจ้าบ่าว)
ใครว่าเราแต่งตัวเว่อร์เวอร์ เราไม่สน เราสวยส่วนตัวกันไป ตอนงานที่สระบุรี ครอบครัวเจ้าบ่าวแต่งตัวกันจนแขกในงานไม่กล้าเดินเข้างานอ่ะ กัวมาผิด!!!! ก็เค้าจัดกันที่สนามกีฬาของอำเภอ ในจ.สระบุรี... ด้วยความสวยเป็นกิจการภายในครัวเรือนของเรา เราจึงลากชุดราตรีกันเลยทีเดียวในขณะที่ชาวบ้านเค้ามาเสื้อ-กางเกงยีนกัน เราไม่สนครับพี่น้องอย่างที่บอกมันเป็นความสวยในครอบครัวเรา....
แต่พอมางานที่หัวหิน แต่ละคนออกจะเนือยๆกับการแต่งตัว เหมือนจะหมดมุขสวยแล้ว เลยไม่โดดเด่นเท่าไหร่ ยังไงซะเราก็ยัง "สวยส่วนตัว" กันอยู่ดี!!!
เอาเป็นว่ามาคอยดูกันต่อไปว่าอีก เดือนข้างหน้าเราจะสวยส่วนตัว หรือจะถอยชุดใหม่ยังไงดี...ขอเวลาคิดมุขกันหน่อย
----------------------
ก็ว่ากันต่อ... ไอ้ความที่ไปงานแต่งงานชาวบ้านเค้า และพี่ๆน้องๆเค้าก็แต่งกันหมดแล้ว....
ความกดดันต่อมาจึงมาเป็น "คุณกู" เนี่ยแหละ ครับท่าน พี่ป้าน้าอาถามกันจังเมื่อไหร่ละ เมิง
.... โอ้แม่เจ้า ไอ้แต่งงานเนี่ยมันไม่ยากหรอก จัดพรุ่งนี้เลยยังได้(เก่งไม๊ล่ะ) ไอ้ที่ยากน่ะก็คนจะมาแต่งด้วยนี่แหละ ....
ยังงี้ละกัน ... ขอเวลาตั้งตัวกันหน่อย แล้วจะเป็น คนไหน หรือ "คนนี้" รึป่าว อีก 3 ปีเจอกัน
-----------------------
WiLL U maRRy ME, Sweety? 04 November i got it.... hope to try my bestงานใหม่... ทุกอย่างค่อนข้างใหม่ แม้จะเป็นตำแหน่งเกือบจะเหมือนเดิม ในวงการเดิม (เหมือนจะไปไหนไม่รอด)
แต่!!! ครั้งนี้เราเชื่อว่า มันจะดีกว่าเดิม เราเชื่อมากๆว่ามันเป็นโอกาสครั้งใหม่ที่จะพิสูจน์ว่า "ดีขึ้น"
เราหวังว่า 9 เดือนที่หายไปอยู่แดนไกล เวลาที่ไปติดเกาะมาจะช่วยให้วันต่อจากนี้ไปมีอะไรพิเศษขึ้นมา
แค่เป็นอีกครั้งที่จะเริ่มก้าวไปบนทางของตัวเองจริงๆ มีโลกส่วนตัว มีทางของตัว
On the way of mine, in the time of begining,
I'll try my best I hope to get my wish.
And I also believe this's my correct way.
20 October แล้วกูกลับมา...ทำไมล่ะเนี่ย.... Y i gotta live here.Eventually,My long holiday were finished.
ในที่สุดมันก็จบแล้ว..
Even, I've not done lots of thing in Melbounrne and I missed lot of funs in my year.
แม้ว่า กูหนอกูจะยังไม่ได้ทำอะไรอีกเพียบ ในเมืองนั่น และก็พลาดอะไรหนุกๆหลายอย่างเมื่อปีที่ผ่านมา
In the end, I gotta accept "this's my life" and "It's just a holiday"
ที่สุดแล้ว ก็คงต้องยอมรับไปล่ะนะ "นี่ชีวิตกูไง"และ "มันก็แค่วันหยุด"
however, I'm here, in Thailand in my hometown and i'm trying to get my way again.
ยังไงซะ ก็อยู่นี่แล้วไง เมืองไทยของเรา ค้นหาหนทางของตัวเองต่อไป
So what next I'm gonna do, what's the plan??? .... I don't wanna say "NOTHING" but it's nothing.!!!!
แล้วไงล่ะ .... จะทำไรต่อ จะอยู่ที่ไหน ทำอะไรซักอย่าง... ไม่อยากบอกเลยว่า "ไม่รู้" แต่มันไมรู้จริงๆ
I spent quite long times to think about these hell. I've started by hunting a new job.But it's still blank.
เสียเวลาฉิหายกับการคิดเรื่องเปรตๆพวกนี้ เริ่มหางานก็แล้ว แต่มันก็ยังว่างเปล่า
Either I should keep going or I should give up and let my suck life going on that hell way.
ยังไงดีล่ะ จะไปต่อหรือจะหยุด ให้ชีวิตมันไหลไปตามแต่ที่มันจะเป็น
I'm so sick with these thing: Job hunting, answering f@cking questions, nonsense life and living with self -doubt
ตอนนี้ออกอาการเซ็งสุด กับ ไอ้เรื่องหางาน ตอบคำถามเปรตๆประเภททำอะไรอยู่ หรือไปทำอะไรมาที่เมลเบิร์น (อยากรู้กันจริงนะเรื่องชาวบ้านเนี่ย)
เซ็งจริ๊งกับทำชีวิตไร้สาระไปวันๆ ด้วยอาการไม่เข้าใจตัวเอง วนไปวนมากับความคิดเดิมเดิม
Gu gU gu แล้วทำไมต้องทำสองภาษาก็ไม่รู้..... คงจะดัดจริตนั่นเอง
Hope to get some good news, Hope to see my best way asap.
28 July the Nanny...Hey
It's not too hard to be the good Babysister.
i'm doing , i'm babysisting 2 boys. One is my nephew : Atticus and another is my friend's son.
How's different ?
Atticus is turning to 9 months and he's 8 Kg. He crawls so fast and just has started making noise such as Da-da Ka-ka Daa-dy .
and another boy is nearly 2 years old. He walk and run so fast he's 14 Kg. and now he 's started talking. that's so funny.
it's more fun when u have to hold him. U know , Have u ever hold 15 kg. stuff? but this is not, this is the hi-energy boys he can move and run away all the time. so how i'll do that , um 'That's the point.'
Let me try to be the Super Nanny for a few months.
........................
my time in Aus. is nearly finished. May be i ganna go to c u soon , my friend.
miss u all
apple 21 March kid tung vai' m bored to use English laew a....
miss u miss u
miss u miss u
miss u miss u
miss u miss u
miss u miss u
miss u miss u
heyyyyyyyyy
wanna back home...
23 February wanna c me?Hi all,
i'm ok now. i gotta learn english every Saturday and gotta look after my nephew everyday. So no more available time to chit chat with someone.
If u wanna see me please leave me a message in here or send me email. But please do not send mor junk mail to me i''m bored.
C me and my nephew in Photo box na ja
love u all, miss u all.
apzple 23 November chapter 1 in Melbourne.Hi all,
Your apzple is fine.
I have many thing to do every day, have to help my mom to cook, clean the house, and help my sister to look after my nephew. He is so beautiful, he has brown hair, big nose like farang but his eyes look like thai boy.
Yesterday Mom and I went to the Queen Victoria market (2nd time till arrived here) and we went to Cook' Cotage in city.
The weather changes everyday, someday is cold but today is a bit hot that 's comfortable for me.
How's everything my all friend, do u think of me?
Miss u all,
your apple. |
|
|
