apple's profileapzplePhotosBlogLists Tools Help

apple t.

Occupation
siMpLy LifE :)

apzple

believe in my HEART!! take me to you LIFE...
apzple  
Photo 1 of 4
November 02

วันเวลา.... ข้ออ้างกับ ความจริงในใจ

จบกันไปตั้งนาน  หยุึดนึกถึงได้แล้ว และบ่อยครั้งเหมือนลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไง
เคยเสียใจแค่ไหน หรือจริงๆแค่เสียความเป็นตัวเอง ไปช่วงสั้นๆ ....มันแค่เหมือนเสียใจ

คิดเสมอว่า...วันเวลาจะพัดพาความรู้สึกแย่ให้พ้นผ่านไป  และก็เวลาจะพาความรู้สึกดีๆ กับเรื่องราวหน้าจดจำกลับมา...
จริงๆแล้วเวลาอาจจะเป็นได้แค่ข้ออ้างปลอบใจให้คิดว่า..."ลืมได้"

อะไรคือสิ่งที่เป็นจริงที่เป็นอยู่  ไม่มีใครตอบได้นอกจากตัวเอง....
ยังคิดถึง ยังแอบใส่ใจอยู่ห่างๆ ห่างมาก ยังแอบหวังให้อีกฝั่งก็ยังคิดถึงกัน....นี่แหละความจริงในใจ

....ความจริงในใจไม่เคยมีใครแทนที่ความรู้สึก ที่ฉันยังมีให้เธอ...
เธอยังคงมาวนเวียนอยู่ในความฝันยามค่ำคืน  ให้ฉันเองสับสนในใจ



*คิดถึงนะ  ยังเป็นคนดีของเค้าเสมอนะ... ยังเป็นคนสุดท้ายที่เค้ายังอยากเรียกว่า 'ตัวเอง' นะ
แม้ไม่ได้เป็น 'ที่รัก' ได้เหมือนเมื่อวันนู้น
เป็นแค่คนเก่าคนหนึ่ง ที่เป็นห่วงเสมอและยังนึกถึงตัวเองทุกที..ที่อยู่คนเดียว...คิดถึงนะ*
September 19

สวัสดีวันเกิด...

 
ขอบคุณทุกข้อความทุกเสียงตอบรับ ทุกคำทุกความรู้สึกดีๆ ที่นึกถึงกัน
 
 
ขอบคุณ 18 กันยา...
 
 
เมื่อวานนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ได้รับความรู้สึกดีๆนะ....
 
อืม.. ที่ดีๆเราก็จะเก็บไว้ เก็บไว้และเก็บไว้อย่างดี
 
ที่มันทำให้เสียน้ำตาบ้าง...เราก็จะจดจำว่าร้องไห้ ก็แค่นั้นเอง 
 
ขอบคุณหลายคน... พ่อแม่...พี่น้อง...เพื่อนพ้องน้องพี่...
 
เมื่อวานนี้เรื่องหนึ่งที่ตอกย้ำมากมายคือคำว่า..คนของเรา..
 
ตอบได้ชัดว่าคนที่ เป็น 'คนของเรา' จริงแล้วมีอยู่รอบตัว  และคนที่ไม่ใช่ของเรา ก็ต้องปล่อยให้เค้าจากไป
 
...พ่อ กับมี๊... 2คนนี้ของเราชัวร์ไม่ต้องคิด... เค้าอยู่กับเราและรักเสมอ.. 
 
พี่ๆ กับหลานๆ 4 คนนี้ก็คนของเรา แม้อาจจะมีการเป็นเจ้าของร่วมกัน แตไม่ถืออันนี้รับ..และรักได้
 
เพื่อนดาว เพื่อนนุค เพื่อนกุล  ไอพวกนี้ก็ของเรา ...ไม่รู้ล่ะกูเหมา...แลบลิ้น
 
และอีกหลายคนที่อาจไม่ได้เป็น ..ของเรา.. แต่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกดีๆที่มีให้..ขอบคุณค่ะพี่ๆ
 
แม้จะมีภาคแอบเหงาและเสียจริตบ้างช่วงดึก แต่เราผ่านมันไปได
 
ขอบใจนะที่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากความรักครั้งสุดท้ายที่เรียก
 ใช่..ฉันร้องไห้..เออสารภาพว่าแอบยังรอแกอยู่... 
แต่จากนี้ไปคงไม่มีแล้วว่ะ ทราบ และซึ้งดีแล้วคับ
 
ขอบใจนะ...ไม่โกรธว่ะ... เป็นนางฟ้าไม่เคยโกรธใคร
แค่เกลียดกัน..เท่านั้นเอง
 ยิ้มยิ้ม
 
 
 
 
 
วันเกิด...นอกจากถามว่าได้อะไรบ้างแล้ว...
ปีนี้ได้ให้อะไรบ้าง  นี่เป็นอีกเรื่องที่นึกถึง
 
ต้องขอบคุณพ่อกับมี๊ที่มีเราบนโลก..ปีนี้พ่อได้ตู้ปลาใหม่เป็นคำขอบคุณ...มี๊ได้เครื่องสำอางหน้าเด้ง...อืมมมมม
 
นั่นแหละวันเกิด....การได้ให้ ได้ตอบแทน และขอบคุณที่มีเราบนโลก... 
 
 
 
 
 
..Wishing u 12months of happiness, 52 weeks of fun, 365 days of laughter..
8760 hrs of good luck, 525600 mins of joy....and 31536000sec of success...
 
HAPPY BIRTHDAY ...apzple...
August 15

เป็นไรมากไม๊เนี่ยกู???

 
ก็แค่ฝุ่น ที่ลมพัดมาเข้าตา...
แต่เล่นเอาอยากร้องไห้ทั้งวันเลย..ไม่รู้ทำไม รู้แค่อยากให้น้ำตามันไหล ไม่ต้องมีสาเหตุ แค่ร้องออกไป 
ไม่ต้องบ่นพร่ำอะไรกับใคร หรือ เฝ้าระบายอะไรให้ใครฟัง...แม้กระทั่งตัวเอง 
คงเพราะมันเป็นเรื่องงี่เง่าเรื่องน้ำเน่าเก่าๆ ที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากฟัง ไม่อยากตอกย้ำไม่อยากเข้าใจ
ไม่อยากเล่าเรื่องเก่าย้อนไปย้อนมา ...ก็แค่อยากร้องไห้
 
วันนี้ทั้งวันทำตัวนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไร  แต่ในใจแม่งน้ำตาไหลเป็นทาง...น้ำเน่าไม๊
เออก็กูแม่งน้ำเน่าไง...
 
ก็แค่อยากร้องไห้อ่ะ..
ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เก่ง..
บอกแล้วว่าไม่เข้มแข็งพอ..
บอกไปแล้วว่าที่ทำไปก็แค่ไม่อยากให้โลกรู้ว่า..กูอ่อนแอแค่ไหน
เป็นแค่คนคนหนึ่งที่วันนี้มันเหนื่อยจังกับการเดินคนเดียว...
 
ก็เป็นอย่างนี้ไง...เป็นเจ้าลิงยุ่งๆ ที่รอใครซักคนมาดูแลกันนน
 
 
 
August 13

สวัสดีวันแม่

 
สวัสดีวันแม่...
 
เคยถามตัวเองไม๊ว่าแต่ละปีทำอะไรดีๆเพื่อแม่รึป่าว
บางทีบางอย่างที่ผ่านมามันอาจจะดูเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ในความเล็กน้อย... แค่เราดูแลตัวเองให้ผ่านวันที่ยำแย่มาได้
แค่ได้รู้สึกว่ายืนได้ด้วยตัวเอง...แค่นี้ก็เชื่อเถอะว่าทำให้แม่ได้ภูมิใจเล็กๆกับเราแล้ว
 
เพราะเราไม่ได้เข้มแข็ง เพราะเราไม่ได้กร้าวแกร่ง หรือเก่งกล้า
เพราะบางครั้งเรายังแอบมีน้ำตา ให้กับเรื่องงี่เง่า
 
และบ่อยครั้งที่รู้สึกว่าไม่เข้มแข็งเท่าไหร่  แต่อย่างน้อยก็ยังยืนไหวยังเดินหน้าไปได้
 แค่นี้ก็พอทำให้ไม่เป็นภาระกับใครๆก็พอ
 
...ฉันไม่ได้เก่งกล้า  เป็นแค่คนหนึ่งคนที่พยายามจะเดินและยืนหยัดอยู่บนโลกนี้
...ฉันไม่ได้เข้มแข็ง   แค่ที่ทำไปก็เพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ
...ฉันไม่ได้ดีไปกว่าใคร  ที่ทำได้ทั้งหมดคือดีที่สุดเท่าที่ฉันเป็นและทำได้
... และฉันก็เป็นเพียงคนตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับโลกทั้งใบ ฉันขอแค่มีพื้นที่เล็กๆให้ได้อยู่..ได้หายใจ และเป็นสุขเล็กๆแบบของฉันเท่านี้เอง
July 22

นานไปรึป่าววะ????

 
 
เกือบ 4 เดือนแล้ว....  
 
นานเกินไปรึป่าววะที่ต้องมานั่งจดจำว่า  'อกหัก'
 
ดูเหมือนจะให้เวลามากเกินแล้ว.. ที่ยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยมีใครอีกคนอยากดูแล...เหลือเกิน
 
แม้จะไม่ได้คร่ำครวญ -ดูไม่เป็นอะไร อาจจะดูลั๊ลลา...บางที
 
แต่ก็เป็นบ่อยเหมือนกันนะที่ยังพร่ำตอบคำถามโง่ๆของตัวเอง...  คำถามจากวันเก่าเก่าๆ
 
จริงๆ รู้สึกยังไง...  เชื่อไม๊ว่า..ตอบตัวเองไม่ได้ 
 
อยากได้คนเก่ากลับมา หรืออยากได้คนใหม่ๆที่เข้ามา  หรืออยากให้เป็นคนอื่นๆๆคนต่อไป 
 
ไม่เคยได้คำตอบที่เหมือนกันเลยๆ ซักครั้ง
 
ถามไปเรื่อย...พอมารู้สึกตัวอีกที....ก็พาตัวเองเดินคนเดียวมาจะครบ 4 เดือนแล้ว 
 
ทุกวันมันยังเดินหน้าต่อไปๆ เดินเข้าสู่ดือน 5 6 7.... แล้วก็เป็นปี เป็นสิบปี และคงกลายเป็นเรื่องเก่า นิทานน้ำเน่าไปเอง
 
ตอนนี้รู้แค่...อยู่คนเดียวมันเหงาเน๊อะ และอยู่คนเดียวนานๆ บ่อยๆ แม่งโคตรเหงา และ...เริ่มชิน
 
แต่ว่า....  ถ้าให้อยู่กับคนไม่มีใจ บางคนที่ไม่ใช่...
 
'ขออยู่คนเดียวเหงาๆดีกว่า'
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
PS
...ถ้าจะบอกว่ายังคิดถึง  ก็แค่คิดถึง  ก็คนเคยรักกัน และอาจจะยังรัก...คิดถึงไม่ผิดอะไรใช่ไม๊...
 
ถ้าจะบอกว่าขอบคุณที่เข้ามา  เป็นผู้รับที่ดีที่แต่ไม่มีอะไรตอบแทนให้ ก็เห็นแก่ตัวอ่ะนะ รับได้รึป่าว
 
วันนี้ยังมองหา ตามหาและยังขอเป็นคนเลือกอีกครั้งและอีกครั้ง และทุกครั้งก็ไม่มีใครว่าอะไรนี่นะ!!!
 
 
May 17

'ลม'

 
 
 

 

...แค่สายลมแรง ที่พัดมาให้เย็นเยียบตอนหน้าหนาว  ไม่อาจคว้าเอาไว้ให้นานเท่านานและหายไปเมื่อหน้าร้อนมาถึง..
จนที่สุดก็ถูกลบเลือนไปพร้อมสายฝนแห่งวันเวลา...
ไม่เหลืออะไรให้จดจำ ไม่เหลือความหมายอะไรเป็นได้เพียงแค่สายลม..
 
ความรักก็เหมือนกับสายลม...ผ่านมาแค่เพียงวูบเดียว 
แล้ววันหนึ่งก็พัดผ่านล่วงเลยไป ไม่เหลือเยื่อใยใดๆ ต่อกัน ไม่เหลือความทรงจำหรือร่องรอยอะไรให้ค้นหา..มากไปกว่าริ้วรอยของฝุ่นทรายในหัวใจที่บอกให้รู้ว่าเคยมีลมผ่านมากระทบ
 
จะอีกกี่ครั้งที่สายลมจะผ่านมาและพ้นไป...
จะมีไม๊ที่สายลมจะมีค่าความหมายมากขึ้น ให้เป็นเพียงอากาศบริสุทธิ์ที่หลงเหลือไว้ให้ได้หายใจได้ท่วมปอด...
จะอีกนานไม๊กว่าลมที่พัดมาจะไม่ผ่านไป และอยู่ด้วยกันไปให้นาน
 
จะมีไม๊???
 
 
 
 
ฝุ่นเข้าตา...ล้างออกไปก็หาย
 
และ
 
แล้วจะพบว่า..
 
หายแล้วและ สบายดี!!!
May 08

'Monophobia'

  

 

ปฏิบัติการหาเรื่องใส่ตัวภาคที่เท่าไหร่ไม่รู้  ด้วยเหตุวันหยุดมันเยอะ และ"กรูจิตตกอย่างแรง" ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เลย
 
วันเสาร์จึง...เป็นบ้านั่นเองช่วงกลางวันกว่าจะกลับตัวได้ก็ปาไปบ่ายกว่าและ สืบความได้ว่านู๋นุคเพื่อนเรา ไปเกาะช้าง ดังนั้น....
 
11.00pm (ห้าทุ่มอ่ะ) ขึ้นรถทัวร์ กรุงเทพ-ตราด คนเดียว ออกเดินทางไปให้เพื่อนด่า กรูเป็นเยอะไงนาทีนั้นอ่ะบอกแล้ว ถึงตราด ตอนตี 4 ของวันอาทิตย์ ตอนก่อนมานุคบอกว่า..ก็พอจะมีแดดนะ มาดิ...แต่ตอนกรูไป ฟ้ารั่วซะเลย..พายุเข้าตามกรูไปซะงั้นฝนตกน้ำท่วมทะเล...
วันอาทิตย์ 6โมงกว่าๆ ขึ้นเรือเฟอรรี่ ถึงเกาช้างก็ปาเข้าไปเกือบ 8โมง ด้วยความหวังว่าถึงเกาะแล้วเด๋วก็หยุดตก...ป่าวคับฝนตกหนักกว่าจิตกูอีก.. กูยังไม่ถอยแน่ก็มาแล้วนิ ไปจนถึงรีสอร์ทมีเพื่อนนุครอยู่ เพื่อนกูทำหน้างงๆ ไม่ถามไรปล่อยให้หาของกิน และนอนก่อน... และฝนยังคงตก และตก และตก...มันไม่มีเว้นวรรคให้กูได้ชิวเล๊ย
 
รีสอร์ทที่ไป ชื่อว่า Blue Lagoon resort หาดคลองพร้าว เป็นอารมณ์รีสอร์ท สองสัญชาต!! คือผสมผสานความเป็นรีสอร์ทติดทะเล และติดคลอง กับป่าโกงกางไปในตัว...ดูแล้วได้ใจมากๆ (แต่คงได้ใจกว่านะถ้าฝนมันจะหยุดซะบ้างอ่ะ) ..ได้2 อารมณ์ คือนอนมองคลองหน้าระเบียงห้อง หรือว่าจะเดินชิวริมหาดก็ไม่มีปัญหา... ทำให้การหนีเมืองหนีเรื่องบางเรื่องมาดูมีสาระมาอีกนิดหนึ่ง ที่นี่มีดีที่อาหารอร่อย...ของเค้าดีจริงๆ น้ำจิ้มซีฟู๊ดแบบเผ็ดกลางๆ รสชาดที่คนไทยกินอร่อย..ฝรั่งติดใจเลย
 
1 คืน บนเกาะช้าง ผ่านไปด้วยการไปนั่งหัวเราะน้ำตาไหลกับพี่ๆ (นุคมันมากะพี่ๆเพื่อนๆที่ทำงาน..ส่วนกู แจม...ไม่รู้จักกะเค้าหรอกแต่อยู่ได้ทั้งคืน) เค้าก็ผลัดกันเล่นมุข ขำมั่งแป้กมั่ง พี่แกก็พยายามกันไป...เล่นซะลืมเลยว่ากูว่าจะมาร้องไห้นี่หว่า..เอาเป็นว่าไม่ค่อยมีช่วงว่างให้โศกาอาดูรมากนัก...นั่งๆนอนๆ ร้องเพลงและ ไล่ตุ๊กแกไปจนเกือบตี 4 เอ้อ...ช่วงนี้กูอดนอนได้ถ้วยเหลือเกิน..ทำไปได้ เนื้อหาสาระของค่ำคืนมันไม่มีอะไรมากไปกว่า... 'ตุ๊กแกสะท้านโลก'...  คืออย่างที่บอกรีสอร์ทเค้าเป็นแบบอยู่ริมน้ำเป็นบ้านไม้...พอฝนตก ก็ต้องมีเพื่อนสนิทเลื้อยกันออกมาทักทายกันบ้าง... เจ้าตัวลายนี้ก็มาจ๊ะเอ๋กะพี่ผู้ชายในห้องน้ำของบ้านที่พี่เค้านอน...(แบ่ง2 บ้าน ผู้ชายอยูบ้านตุ๊กแก..ส่วนสาวๆ อยู่บ้านหลังใหญ่กว่า) บ้านตุ๊กแกเป็นประเด็นความฮาไม่รู้จบตลอดคืน... พี่ๆเค้าก็ดูผู้ช๊ายผู้ชายนะ แต่เอ๊ะ...พอเจอน้องตุ๊กเข้าออกสาวเลยทีเดียว  เอ้อ...น้องตุ๊กเค้าก็เลือกบ้านซะด้วยนะ..สงสัยจะเป็นผู้หญิง...เลือกบ้านหนุ่มๆซะ...
 
เช้าวันจันทร์...ตื่นเช้า..เพราะต้องเตรียมตัวกลับ...และเช้านี้มีแดดแล้ว เหอๆๆๆๆ ในที่สุดกูก็ได้ตากแดดเดินชิวริมทะเล แป๊บนึงก็ยังดีวะ.. และเป็นเช้าที่เดินไปที่ทะเลมองน้ำมองฟ้าให้น้ำตาไหล... เป็นอันว่าบรรลุเป้าหมายของการไปทะเลในเช้านี้แล้ว... 
 
11โมงกว่าๆ ขึ้นเรือกลับกรุงเทพ.. มองกลับไปที่เกาะ เหมือนแกล้งกัน...ฟ้าใสน้ำเขียวที่เดียว เออนะ กูทำไปได้...นึกดูแล้วเก่งนะเนี่ยกู..
 
 
' เหงาหน่อยนะ จากนี้ไป...ชั้นปล่อยแกไว้ที่เกาะช้างแล้ว...เด๋วอีกซักพักก็ว่ายน้ำมารวมกับคนอื่นๆที่ปล่อยไว้ที่ทะเลบางแสน..ทะเล st.kilda Aus และทะเลหัวหินนะ' 

 

  
PS...  งานนี้ขอบคุณมากมาย..เพื่อนนุค และคณะ สำหรับการให้โอกาสไปแจม ขอบคุณคับ
      ขอบคุณเพื่อนนุค(อีกที) เพื่อนดาว ที่เป็นห่วงกรู จริงๆ จะเสียใจกี่ครั้ง..จะเหงาแค่ไหน กูก็รู้ว่ามีพวกเมิงอยู่ (ใช่ป่าววะ).. ขอบใจเจ้าน้องโน๊ต วันเสาร์อุตส่าห์ออกมานั่งบ้าเป็นเพื่อน
      และที่สุดแล้วขอบคุณเหล่าต้นเหตุประเด็นทั้งหลาย...ที่ทำให้ได้ไป 'เกาะช้าง'
 
รอบหน้าเราจะไปแบบ..ชิวๆ.. ไปแบบโล่งๆ ฟ้าใสๆ  รอหน่อยนะเกาะช้าง... เกาะกูด...เกาะหมาก และหมูเกาะธรรมชาติอื่นๆ ...อย่าเพิ่งเน่าซะก่อนล่ะ
April 23

ก็กูอยากไปอ่ะ...

 
 
อยากไป อัมพวา.... 
 
ออกแนวอ่านหนังสือแล้วอินนั่นเอง..เมื่อเดือนก่อนอ่านเรื่องราวของเด็กหญิงในบ้านสวน [ความสุขของกะทิ และ ตามหาพระจันทร์] ด้วยความที่นักเขียนเล่าเรื่องดีมากๆและเห็นภาพมากๆ จนอินสาดดด...อยากไปเที่ยวบ้านสวนซะงั้น...
 
เฮ้อกูหนอ...จะไปคนเดียวก็ใช่เรื่อง  จะชวนเพื่อนไปมันก็ไม่กิ๊บเก๋เท่าไปทะเล  อารมณ์ว่าชิวต่างกัน แล้วก็ไม่อยากไปทะเล..แบบว่าเพิ่งไปเสียน้ำตามาหมาดๆ
 
เดี๋ยวเถอะ ไปคนเดียวฉิบ...ก็กูอยากไปอ่ะ...
 
 
p.s ตอนนี้กำลังอ่านเรื่อง taxi ใน NY อยู่  แล้วเดี๋ยวกูจาอิน..เสือกอยากเป็น นิวยอร์กเกอร์ ขึ้นมาอีกจะทำไงเนี่ย
 
เล่มหน้าสงสัยว่าถ้าอ่านประมาณทิเบต...เนปาล ก็จองตั๋วเครื่องบินเลยละกันนน
April 14

'Fragile'

 

 

 

 ...ได้แต่ปลอบตัวเอง...
 
แค่หวังว่าซักวันมันจะทำให้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้น...อีกครั้ง
 
ทั้งๆทีบางทียังร้องไห้กับเรื่องเดิมๆ บางทีเหมือนยังไม่พร้อมที่จะ
 
"ไม่มีอีกแล้ว"
 
บางทีไม่รู้ทำไมต้องเป็นคนที่อ่อนไหวทุกที
'ร้องไห้กับเรื่องเดิมๆอย่างนี้'
 
ไม่ได้หวังให้ใครกลับมา แค่ซักนิดหนึ่งที่อยากให้รู้ว่า
 
'ยังคิดถึงเธอทุกที..ที่อยู่คนเดียว' 
 
ไม่ใช่ไม่เข้าใจหรือทำใจไม่ได้...ไม่ใช่ไม่จบ
 
แต่ไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้  แม้ไม่เคยคาดหวังอะไรมาก
 
แต่ทำไมมันก็ยังหลอนๆ..ยังเสียใจ..
 
 
การมีอีกคนผ่านเข้ามา และแวะมาได้รู้จักกันแค่'ช่วงเวลาสั้นๆ'
 
 พบเพื่อเพียงผ่าน...เพียงได้รู้จักกัน ได้รู้สึกเหมือนว่ารัก
 
 
'แค่ผ่านมาพบกัน  แค่หลับและฝันไป แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นเหมือนดั่งเดิม'
 

ปล่อย...ปล่อยให้หัวใจลืมวันที่เศร้าใจ

 
เรื่องที่งมงายลบมันออกไปซะที
 
กี่วันแล้วที่เป็นแบบนี้ มองโลกในแง่ดีแค่อีกซักทีหัวใจจะดีรู้ไหม
 
 
โลกมันยังหมุนไปอย่ามัวไปเสียใจ หัวใจของเรา
 
"ในเมื่อคนรักจริงอาจไม่ใช่เขา...ช่างมันช่างมัน"
 
เก็บใจเอาไว้เถอะนะ ไม่นานก็คงจะลืม 
 
เหนื่อยพอแล้วกับความผูกพัน ทิ้งมันให้เนิ่นนาน
 
มันก็เท่านั้นให้มันจบไปดีไหม
 
 
 
 
 
  ดอกไม้จะสวยเฉพาะในมือคนที่ชื่นชม ความรักก็เหมือนกัน...มีความหมายเฉพาะในใจคนที่ผูกพัน  ต้องการกันอยู่เรื่อยไป
 
 
 
April 01

ที่สุดเราก็รู้...

 
 

 

  

ที่สุดเราก็รู้ว่า... ที่ทำไปไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่า..
การได้บอกคนทั้งโลกว่า "เราอ่อนแอมากแค่ไหน"
ที่สุดแล้วก็แค่เรื่องสั้นที่เขียนไม่รู้จักจบ
เรื่องเก่าที่เล่าย้อนไปย้อนมา และทุกรอบก็คงได้คำตอบเดิมๆ
 
และวันหนึ่งพบว่า
  
...แค่เดินคนเดียวอีกครั้ง... 
 
 
'ดูแลตัวเองได้'
 
 
 
เท่าที่ทำไป แค่รู้ว่าเราพยายามแล้ว 
 
และเมื่อมันจบ...ถ้าจะเสียใจบ้างออกอาการบ้างคงไม่แปลก

.

 
QQ